1. سمعک‌های جعبه‌ای-که با نام‌های سمعک جیبی یا مینیاتوری نیز شناخته می‌شوند، کمی بزرگ‌تر از جعبه کبریت هستند. واحد اصلی و گوشی توسط یک سیم به هم متصل می شوند. هنگام استفاده، گوشی در کانال گوش قرار می گیرد و جعبه در یک جیب جلویی قرار می گیرد. از مزایای آنها می توان به تداخل کمتر، قدرت بیشتر، سهولت استفاده، تنظیم آسان، طول عمر طولانی و قیمت کمتر، رفع نیازهای افراد مبتلا به کم شنوایی شدید اشاره کرد. با این حال، این جعبه‌های سمعک وقتی در جیب قرار می‌گیرند، صدای مالشی تولید می‌کنند که بر تشخیص گفتار تأثیر می‌گذارد و در هنگام پوشیدن کاملاً محسوس است و گاهی اوقات باعث ناراحتی می‌شود.
2. سمعک‌های پشت--گوش (BTE) 3-4 سانتی‌متر طول دارند و به شکل قلاب-در پشت گوش قرار می‌گیرند. صدا از طریق یک قلاب شاخ شکل قوچ و یک لوله پلاستیکی به کانال گوش منتقل می شود. از مزایای آنها می توان به عدم وجود سیم، اندازه کوچک، محتاط بودن، تداخل کمتر و امکان افزودن سیم پیچ القایی برای استفاده از تلفن اشاره کرد. معایب شامل نیاز به قالب مخصوص گوش، ناآشنایی اولیه و ناراحتی در تنظیم است.
3. سمعک در--گوش (ITE) و در{3}}-کانال (ITC) سمعک‌های کوچکی هستند که دارای مزایایی مانند کوچک بودن، محتاط بودن، بدون سیم بودن، بدون نیاز به قالب گوش اضافی، ارائه کیفیت صدای خوب و بهبود شنوایی هستند. با این حال، تنظیم آن ها ناخوشایند، گران هستند و برای تناسب با مجرای گوش و گوش هر فرد نیاز به سفارشی سازی دارند. به دلیل قدرت کمتری که دارند فقط برای کم شنوایی متوسط مناسب هستند و برای کم شنوایی شدید یا عمیق مناسب نیستند.
هنگام انتخاب سمعک، بهتر است برای انجام یک آزمایش جامع شنوایی به بیمارستان مراجعه کنید. با استفاده از ابزارهایی مانند شنوایی سنجی می توان میزان کم شنوایی را قبل از انتخاب سمعک به دقت ارزیابی کرد. اگر بیمارستانی با امکانات لازم در منطقه شما وجود ندارد، با استفاده از تست گفتار می توان میزان کم شنوایی و قدرت سمعک مناسب را تخمین زد.
