سمعک عمدتاً از پنج بخش تشکیل شده است: میکروفون، تقویت کننده، گوشی، منبع تغذیه و کنترل صدا. سمعک ها بر اساس روش هدایت به سمعک های هدایت هوا و سمعک های هدایت استخوانی تقسیم می شوند. و با روش استفاده در جعبه-نوع، عینک-نوع، گیره مو-نوع، پشت--گوش، در--گوش، در--کانال، و به طور کامل{10}}در{10}شنوایی{1{1}.
سمعک وسیله ای است که به بهبود شنوایی کمک می کند. در اصل، این یک تقویت کننده نیمه هادی کوچک است که صداهای ضعیف را تقویت می کند و آنها را به گوشی منتقل می کند و به ناحیه آسیب دیده اجازه می دهد بشنود.
انواع مختلفی وجود دارد، اما عملکرد و اصول آنها یکسان است.
(1) بر اساس ساختار خارجی، آنها را می توان به موارد زیر تقسیم کرد: جعبه-نوع، پشت--گوش، و در-گوش. سمعک‌های گوش را می‌توان به سمعک‌های معمولی در-گوش، در{11}}کانال{12}}و{13}}در{14}}کانال، و کاملاً{13}}در کانال تقسیم کرد.
(2) بر اساس اصول الکترونیکی، آنها را می توان به: سمعک های آنالوگ تقسیم کرد. سمعک قابل برنامه ریزی؛ سمعک تمام دیجیتال؛ و سمعک با فناوری گفتار با دامنه دینامیکی گسترده و غیره.
(3) سمعک ها با توجه به روش هدایت آنها به سمعک های هدایت هوا و سمعک های هدایت استخوانی طبقه بندی می شوند. جعبه-نوع، پشت--گوش، و در{5}}-گوش سمعک ها همه سمعک های هدایت هوا هستند.
