اندازه گیری قند خون را می توان بر اساس اصل کار آنها به دو نوع طبقه بندی کرد: فوتوالکتریک و مبتنی بر الکترود-. قند سنج فوتوالکتریک، مشابه دستگاه پخش سی دی، دارای سنسور فوتوالکتریک است. مزیت آنها قیمت پایین تر آنها است، اما نقطه ضعف آنها این است که سنسور در معرض هوا قرار می گیرد و آن را مستعد آلودگی می کند و بر نتایج آزمایش تأثیر می گذارد. محدوده خطا تقریباً 0.8 ± است و طول عمر آنها نسبتاً کوتاه است و به طور کلی تا دو سال دقیق است. پس از دو سال، توصیه می شود بیمارانی که از متر فوتوالکتریک استفاده می کنند، آنها را در مرکز خدمات کالیبره کنند. بیمارستان‌ها معمولاً نمایندگانی دارند که تعمیر و نگهداری منظم را انجام می‌دهند، در حالی که دستگاه اندازه‌گیری قند خون خانگی نیاز به نگهداری حسگر فوتوالکتریک در مراکز خدمات مجاز دارد.
اندازه‌گیری قند خون مبتنی بر الکترود{0}} یک اصل آزمایش علمی تری دارد. دهانه الکترود داخلی است و از آلودگی جلوگیری می کند. محدوده خطا به طور کلی در حدود ± 0.5 است. آنها دقت بالایی دارند، در استفاده معمولی نیازی به کالیبراسیون ندارند و طول عمر بالایی دارند.
اندازه‌گیری قند خون نیز به دو روش نمونه‌گیری خون ارائه می‌شود: بر اساس اسمیر و بر اساس ساکشن. دستگاه‌های مبتنی بر اسمیر معمولاً به نمونه خون بزرگ‌تری نیاز دارند که باعث ناراحتی بیشتری برای بیمار می‌شود. نمونه خون بیش از حد می تواند نتایج آزمایش را تحت تأثیر قرار دهد، در حالی که خون ناکافی می تواند منجر به شکست آزمایش و هدر رفتن نوارهای آزمایش شود. اینها بیشتر از نوع متر فوتوالکتریک هستند. اندازه‌گیری‌های قند خون که نیاز به نمونه‌گیری با انگشت دارند، حجم نمونه خون را کنترل می‌کنند و نتایج نادرست را به دلیل حجم ناکافی خون حذف می‌کنند. استفاده از آنها آسان است. به سادگی یک قطره خون را روی نوار تست بچکانید.
در حال حاضر، اکثر دستگاه‌های اندازه‌گیری قند خون برای نمونه‌برداری از انگشت طراحی شده‌اند که نیاز به جمع‌آوری خون دارند. در حالی که برای بیمارانی که نیاز به اندازه‌گیری‌های مکرر دارند، اندازه‌گیری قند خون رایگان-خارک-انگشتی وجود دارد، اما بسیار گران هستند. برای کاهش ناراحتی-نمونه‌گیری از انگشت، دو دستگاه قند سنج جدید مبتنی بر بازو- معرفی شده است.
