پایداری (مقدار CV، ضریب تغییرات): پایداری یک شاخص حیاتی برای کیفیت یک گلوکز متر است. از آنجایی که دستگاه اندازه گیری قند خون دارای خطاهای نسبتاً بزرگی است-به عنوان مثال، سطح گلوکز خون 10 ممکن است طبق استانداردهای ملی 8 یا 12 را نشان دهد، که هر دو دقیق در نظر گرفته می شوند-اگر یک دستگاه هر دو نتیجه را تولید کند، نشان دهنده پایداری ضعیف است. ثبات ضعیف باعث سردرگمی کاربران می شود و مانع از راهنمایی موثر بیمار می شود. بنابراین، پایداری یک دستگاه قند خون بسیار مهم است. خواندن پایدار نشان دهنده ثبات خوب آنزیم در نوارهای آزمایش است. تولیدکنندگان با فناوری کشت آنزیم پیشرفته تر معمولاً محصولاتی با پایداری بهتر ارائه می دهند.
دقت (مقدار SD، انحراف استاندارد، ضریب همبستگی): پایداری خوب نوار تست امکان کالیبراسیون، تنظیم کد کالیبراسیون را برای تقریبی مقدار استاندارد فراهم میکند. دقت به ثبات بستگی دارد. بدون ثبات، دقت غیرممکن است. استانداردها و فن آوری های کالیبراسیون در بین تولید کنندگان متفاوت است. دقت بالا نشان دهنده فناوری برتر کالیبراسیون است.
تنظیم فناوری رمز عبور: به عنوان یک محصول بیوشیمیایی، فرآیند کشت گلوکز اکسیداز (از این پس آنزیم نامیده می شود) بسیار پیچیده است، بنابراین ویژگی های هر دسته از آنزیم تا حدودی متفاوت خواهد بود و در نتیجه تفاوت های جزئی در جریان تولید شده ایجاد می شود. برای اینکه نتایج اندازه گیری هر دسته از نوارهای تست تا حد امکان به مقدار استاندارد نزدیک شود، محققان با تعیین رمز عبور، تفاوت بین دسته های مختلف نوار تست را تنظیم می کنند تا هر دسته از نوارهای تست تا حد امکان به مقدار استاندارد نزدیک شود. بنابراین تعیین رمز عبور صحیح بسیار مهم است. فناوری های کشت آنزیم و رمزگذاری هر سازنده متفاوت است که بر کیفیت هر محصول تأثیر می گذارد.
تغییرات دستهای-به-بچچ: با توجه به الزامات زیستمحیطی بسیار سختگیرانه فرآیند تولید نوار تست قند خون، سازندگان کالیبره میکنند تا مقادیر اندازهگیری شده را تا حد امکان به مقادیر استاندارد نزدیک کنند. با این حال، تفاوت بین دسته های مختلف نوارهای تست ناگزیر از تفاوت بین نوارهای تست در همان دسته خواهد بود. این تغییر دسته ای-به-دسته ای است. به طور کلی، پایداری نوارهای تست در یک دسته بهتر از پایداری بین دستههای مختلف است. استاندارد ملی ما ایجاب میکند که تغییرات دستهای-تا-از 15% تجاوز نکند.
فناوری جبران دما: از آنجایی که آنزیم ها فعال هستند، فعالیت آنها عموماً در بالای 20 درجه سانتیگراد تغییر چندانی نمی کند و در زیر 20 درجه سانتیگراد، هر چه دما کمتر باشد، فعالیت آن کمتر می شود. کاهش فعالیت منجر به جریان کمتری می شود که هنگام واکنش با گلوکز ایجاد می شود و در نتیجه نتیجه اندازه گیری را کاهش می دهد. برای به دست آوردن مقادیر دقیق گلوکز خون در دماهای مختلف، محققان از یک ترمیستور برای تنظیم مقدار مقاومت دستگاه با توجه به دمای واقعی{4} استفاده میکنند، در نتیجه اطمینان حاصل میکنند که آنزیم و خون جریانی را تولید میکنند که تا حد امکان با مقدار گلوکز خون در دماهای مختلف مطابقت داشته باشد، بنابراین خوانش صحیح گلوکز خون را به دست میآورند. این جبران دمای دستگاه اندازه گیری قند خون است. از آنجایی که تولیدکنندگان مختلف از فرمولاسیون های آنزیمی متفاوتی برای نوارهای تست قند خون خود استفاده می کنند، هر سازنده پارامترهای جبران دمایی خود را بر اساس ویژگی های آنزیم های خود تنظیم می کند. با این حال، از آنجایی که کنترل ویژگی های آنزیم ها دشوار است، اثرات جبران دما به طور قابل توجهی متفاوت است. به طور کلی، هر چه نتایج به دست آمده در شرایط دمایی مختلف نزدیکتر باشد، فناوری جبران دما توسط سازنده پیشرفتهتر میشود.
دمای قابل اجرا: از آنجایی که آنزیم ها تحت تأثیر دما قرار می گیرند، گلوکز خون فقط در شرایط دمایی خاص قابل اندازه گیری است. سطح فناوری جبران دما از سازندگان مختلف نه تنها پایداری در دماهای بالا و پایین را تعیین می کند، بلکه محدوده دمایی قابل اجرا دستگاه گلوکز سنج را نیز تعیین می کند. محدوده دمای عملیاتی بین دستگاه های مختلف قند خون کمی متفاوت است، معمولا بین 10-40 درجه سانتیگراد.
